Niedługa wycieczka na Skrzyczne o tej porze roku może zaskoczyć zarówno warunkami, pogodą, jak i widokami. Zapraszamy na wędrówkę!
| Rodzaj trasy: | pętla |
| Szlak: | niebieski + zielony (i częściowo poza szlakiem) |
| Liczba kilometrów: | 12,5 km |
| Trudność: | łatwa / średnia |
| Przewyższenia: | 770 m ↑ 770 m ↓ |
| Schroniska: | schronisko PTTK Skrzyczne |
| Atrakcje dodatkowe: | widoki na Beskid Śląski, Mały, Żywiecki, Tatry, Fatrę, Jezioro Żywieckie, żaba, wieża startowa COS |
| Trasa: | Szczyrk – Skrzyczne – Szczyrk |
| Szczyty: | Skrzyczne (1257 m n.p.m.), Becyrek (862 m n.p.m.) |
| Pasmo górskie: | Beskid Śląski |
| GOT: | 18 punktów |
Auto zostawiamy na jednym z parkingów w Szczyrku. Tu dobrze oszacować czas, ile nas nie będzie, ponieważ niektóre parkingi mają stałą cenę, a inne są rozliczane godzinowo. Nasza wycieczka będzie krótka i dość szybka, więc wybieramy tę drugą opcję – wyjdzie kilkanaście złotych.
Wejście niebieskim szlakiem ze Szczyrku
Do góry pniemy się niebieskim szlakiem. Wchodzimy na niego tuż obok dolnej stacji wyciągu na Skrzyczne. I długi czas idziemy wzdłuż tego wyciągu skrajem lasu albo skrajem stoku narciarskiego. Jest tu bardzo jesiennie i mimo chłodu (jest lekki przymrozek) idzie się bardzo dobrze. Nachylenie trasy wymusza intensywny marsz, dzięki czemu szybko się rozgrzewamy. A co najważniejsze, podłoże jest dobrze ubite i bez oblodzenia.
Widoki za naszymi plecami już się czasami pojawiają. Ale najlepiej poczekać na nie aż do Polany Jaworzyna. Tu przy stacjach przesiadkowych wyciągu na Skrzyczne jest super widok na okolicę, ale też zaplecze gastronomiczne, więc nie brakuje atrakcji.
Super jest mural na stacji wyciągu – mega tematyczny!
Za Polaną okazuje się, że na moment gubimy szlak i idziemy po prostu stokiem narciarskim – dzięki temu mamy lepsze widoki. Ale dość szybko się orientujemy i wracamy na szlak.
Jak się okazuje, nie na długo wracamy na szlak. Należy bowiem przejść trawersem przez stok narciarski, przejść przez dziurę w siatce wyznaczającej granicę stoku i tam niebieski szlak łączy się z zielonym by razem iść przez las. My tu znowu się gubimy i dalej aż do szczytu podążamy stokiem, co o tej porze roku nie jest problemem, a wręcz okazało się dobrym pomysłem.
Skrzyczne
Na górze najpierw przechodzimy obok górnej stacji wyciągu.
Tuż obok można wejść na wieżę startową Centralnego Ośrodka Sportu, która teraz pełni też rolę swego rodzaju wieży widokowej. Pięknie widać stąd od lewej (kierunek na wyciąg) pasmo Beskidu Śląskiego z Błatnią i charakterystycznym Klimczokiem, dalej Bielsko-Białą, Beskid Mały z najwyższym Czuplem, Jezioro Żywieckie, Beskid Żywiecki z oprószoną śniegiem Babią Górą, a na dalszym planie Tatry i Małą Fatrę. Cudeńko!
I teraz kierujemy się już na sam wierzchołek Skrzycznego. Tu czeka na nas żaba, wielki napis „Skrzyczne” i tablicę z wyjaśnieniem, skąd wzięła się nazwa szczytu – od skrzeku żab.
Stąd widoki są podobne jak z wieży startowej COS – może tylko trochę bardziej osłonięte przez drzewa.
Na chwilę postoju i oczywiście kawę i szarlotkę schodzimy kawałeczek do schroniska PTTK Skrzyczne. Jak zwykle, jest tu sporo ludzi, ale do dyspozycji turystów są nie tylko miejsca w środku, ale też stoliki na zewnątrz i leżaki. Okazuje się, że nie oferują tu szarlotki – zamiast tego zajadamy pyszne ciasto ucierane. z mega widokiem.
Zejście do Szczyrku zielonym szlakiem
Na zejściu staramy się już nie oszukiwać i trzymać zielonego szlaku. I dość szybko okazuje się, że przypadkowo dobrze wyszło, że do góry pominęliśmy ten wspólny fragment szlaków zielonego i niebieskiego. Idzie się wąską ścieżką przez las od północnej strony, a więc jest tu ślisko. Trzeba bardzo uważać teraz – w lecie natomiast byłoby super skryć się tu w cieniu drzew.
Trudno się idzie przez te śliskie fragmenty, ale widok stąd na wschód i południowy-wschód jest cudowny!
Dochodzimy do rozejścia szlaków i dziury w siatce, którą zignorowaliśmy podczas wędrówki do góry. Szlak zielony wiedzie wzdłuż siatki po tej jej stronie.
Gdy odbijamy od stoku narciarskiego w las, wkraczamy do innego świata – drzewa bez liści, niemal płasko, niemal jak w jakimś listopadowym parku.
Trochę niżej kolory wracają – drzewa mają tu jeszcze liście, więc robi się wręcz złoto. Ale też momentami bardziej stromo i kamieniście.
Poniżej Bercyrka wkraczamy do prawdziwie złotej krainy. A za plecami mamy zdobyty przez nas dzisiaj szczyt. Serio odeszliśmy od niego już aż tyle?
Ostatnie metry przed zejściem do centrum Szczyrku to już spacer po betonowych płytach.
W centrum Szczyrku z kolei można śmiało szukać jakiejś knajpy z obiadem. Bo na koniec jeszcze ok 1-kilometrowy marsz wzdłuż ulicy chodnikiem z powrotem na parking.
Do zobaczenia na kolejnym smoczym szlaku!
Wesprzyj Smoka na Suppi lub postaw kawę!
